Carhenge, Fort Robinson Statepark en Custer

Zaterdag 5/92015

Tegen 7.15 uur opgestaan, heerlijk geslapen in het lekkere King bed, en nu eens gedoucht in een douchecabine. Ontbijt voor W. (bestaande uit een donut en wat kleine cakejes) gehaald, thee voor beiden - was lekker dit keer, met water uit cooler met warmwaterkraan - ijs voor de koelbox en een appel voor onderweg. Ik had nog een yoghurtje.

Water voor de ruitenwissers bijgevuld, getankt en naar het postkantoor, dat op zaterdag echter pas om 9.45 uur open ging, zo bleek. 

Een uur voor die tijd waren we al op weg naar ons einddoel voor vandaag, Custer. We zagen nog een luchtballon overkomen en ik had al weer spijt dat we toch niet vroeg opgestaan waren. Het was bewolkt en een graad of 20. Rond Gering was een hoop industrie. We zagen de Elk Penis in de verte liggen, voor we de afslag namen naar Alliance. Er viel even wat regen, maar dat was snel over.

Een uurtje later was het bij Carhenge, een soort Stonehenge van auto’s, 25 gr. Er was iemand in de weer met een drone. Ik vond het wel leuk om hier even rond te lopen, al die auto’s eens op een andere manier te zien en op mijn gemak foto’s te maken, helaas was het een beetje saai weer.

Bijschrift toevoegen

  

Om een uur of 11 vertrokken we naar Chadron, om bij een grote Safeway wat lekkere dingen te halen voor de lunch. Ze hebben hier veel glutenvrij spul, soms apart, soms gewoon tussen andere producten, maar altijd goed aangegeven! We kochten kaasjes, crackers, één bowl met salad dit keer, om te delen en plastic borden. De Safeway kaart leverde toch weer paar dollar korting op, we konden ook cashback krijgen hier, maar dat was nog niet nodig.

Om 12.15 uur reden we naar Fort Robinson Statepark, waar we wilden lunchen en misschien hier dan ook even het fort bezoeken. Er waren picknickplaatsen op de camping en wij zagen al snel dat er ook een overdekte was, wat met de inmiddels 32 gr. niet verkeerd was!

Hierna reden we terug naar het kantoor, om $5 toegang te betalen en nog wat te bekijken. Dit hadden we natuurlijk vooraf moeten doen, want we kregen een sticker voor op de auto. Er was een dierenhospitaal, waar we even binnen liepen. We zagen o.a. de grote operatietafel, waar paarden opgehesen konden worden. Ernaast was een Natuurhistorisch museum, maar daar liepen we aan voorbij. Met de auto reden we nog een rondje, maar het viel eigenlijk wat tegen. Veel stallen op het terrein, vroegere officiershuizen waren nu vakantiewoningen. Misschien dat er wel meer te bezichtigen was, maar zoveel tijd hadden we nu ook weer niet.

Om half 3 weer op weg. Ik had de langere 71 uitgekozen om naar Hot Springs te rijden. G. wilde ons steeds terugsturen, of rechtsaf laten gaan, volgens haar reden we op een Country Road en flink om. Eindeloze weg, maar toch best leuk. Wel een stuk of 8 extreme lange treinen vandaag gezien, ook nu weer. Vaak met kolen, maar op een ervan stonden … vliegtuigrompen!

Eindelijk in Hot Springs, waar we enkel doorheenreden en vervolgens Wind Cave NP waar we ook alleen even door reden. De grotten gingen we niet bezoeken, dat zou voor W. teveel lopen zijn. Heb er wel e.e.a. over gelezen, schijnen anders dan andere grotten te zijn. Mooie weg.

Om 16.30 uur in Custer, waar we incheckten bij het Chief Motel. Het was maar goed dat we hier gereserveerd hadden, want alle motels in dit stadje waren vol, zo hoorden we de eigenaar zeggen. Deze man had er duidelijk niet veel zin meer in, hij was een beetje cynisch. We maakten nog wel een praatje over West Side Story, i.v.m. mijn naam, Maria. Hij gaf ook een kaart met alle bezienswaardigheden en liet wat prachtig verkleurde ansichten zien.

Kamer wederom met auto voor de deur, handig steeds. Twee Queens en supergrote tv. Koelkastje en magnetron, airco. Aparte toiletruimte met douche in bad en een wastafel om de hoek. W. ging even kijken bij het restaurant ernaast en riep me naar buiten toen hij terugkwam. Er stond een schattig klein caravannetje met de bezochte staten ingetekend op de zijkant. Auto met fietsen achterop, heel Hollands eigenlijk.

Er was een heel goede burgertent werd ons verteld, maar ja, daar hadden ze echt alleen maar burgers. Het Steakhouse naast ons had slechte recensies, dus vroegen we in het kantoor of ze een ander restaurant konden aanbevelen. Dakota Cowboy werd genoemd, al wisten ze het zelf eigenlijk niet goed, omdat ze nooit uit eten gingen! Om 19.45 waren we terug in het Chief Motel, na overheerlijke steaks gegeten te hebben in dit restaurant met heel veel cowboyhoeden aan het plafond. Het was 4 blocks verderop, dat was te voet nog te doen voor W.
Terug op de kamer maakte hij nog graag even gebruik van de grote tv.!

Chimney Rock en Scottsbluff

Vrijdag 4/9/2015

Vroeg wakker, beetje hoofdpijn. Om 6.50 uur opgestaan, daarna verdween de hoofdpijn snel gelukkig (dat is wel eens anders geweest, gedurende de 30-jarige periode van af en aan  migraine). Douche genomen, e-mail bekeken en buiten op ons terrasje elk 2 yoghurtjes gegeten, met een kop vieze thee - geen waterkoker, dus uit het koffiezetapparaat. Sleutels ingeleverd, getankt in Estes Park, waar we verder niet meer rondgelopen hebben en om 8.30 uur op weg. Het was weer zonnig, 18 gr. bij vertrek richting  Loveland, met als eindpunt Gering.

Het eerste deel van de route was ronduit schitterend, riviertje, rotsig gebergte. Loveland leek me een fotogeniek plaatsje, met allerlei grappige huizen en gedoetjes. Veel vakantiehuisjes ook, onder de rotsen naast de rivier. We besloten om niet via de 25N te gaan, maar namen een andere weg meer binnendoor, richting Fort Collins. Onderweg zag ik een soort van totempaal gewoon in een wei. Hoewel ik me niet op deze route had voorbereid, dacht ik dat we het fort wel zouden kunnen vinden, maar dat was een misrekening. We reden dwars door een grote stad zonder bordjes tegen te komen naar het fort en ook al zag ik op een gegeven moment een bordje met tourist information, het gebouw zelf zagen we niet, teveel borden en andere zooi. Dan maar niet, na wat roadworks zoefden we over de 25N. door naar Cheyenne. Waarschijnlijk was er helemaal geen fort en had ik dit verkeerd begrepen/opgepakt uit reisverslagen. Er is wel een Fort Laramie, maar dat lag iets teveel uit de route.

We stopten niet in Cheyenne, want het leek W. geen leuk stadje en voor mij hoefde het niet persé, dus reden we door en namen de 80E richting Sidney. Bij een Travelshop met een Taco Bell en een Burger King deelden we om een uur of 11 samen een diet coke en een aardbeien-milkshake, we vonden het nog te vroeg om iets te eten. Het was inmiddels behoorlijk warm, zo’n 32 gr.

Even verderop was de afslag naar Scotsbluff, een erg rustige weg en een verademing na de 80E met veel vrachtverkeer. Op enige afstand van Scotsbluff besloten we een afslag naar rechts te nemen, volgens de kaart (uit het Roadbook van 2005!) een toeristisch mooie route, van een mijl of 30. Op deze weg was praktisch geen kip te zien. De wat wat bitse, vrouwelijke stem achter Garmin wilde ons steeds een u-turn laten maken, omdat ik Gering had ingegeven, ze pikte deze omweg niet! Links van ons zagen we in de verte mooie rotsformaties, o.a. Jail Rock en Court House Rock. We moesten nog wel steeds ergens zien te eten, dus dacht ik dat te doen in het plaatsje Bridgeport, op weg naar Chimney Rock. We vonden hier om 13.30 uur een Burgerwerx, waar we nog nooit van gehoord hadden, maar W. had een ontzettend lekkere burger en ik French Fries en een side salad.

Voldaan reden we nu verder naar Chimney Rock en het Visitor Center. Het was bewolkt en 29 gr. We betaalden hier met onze Parkpas slechts $2 pp. toegang en zagen een interessante film. Er waren goede informatiepanelen en mooie schilderijen. Meteen buiten de deur zagen we op een afstandje de beroemde Elk penis, zoals een van de vele benamingen was. We hadden deze schoorsteenrots al eerder van veraf door de voorruit zien naderen. Hier waarschuwingen voor Rattle Snakes! Je kon er tegenwoordig niet meer naar toe lopen, maar een even verderop was een Country Road naar rechts, vertelde de dame aan de balie en aan het eind daarvan kon je de rots van iets dichterbij zien. Dat deden we, waarna we onze weg naar Gering vervolgden. 

Chimney Rock, ook wel Elk Penis genoemd!

Hier vonden we al snel een typisch Amerikaans motel langs de hoofdweg, de Circle S Lodge, waar we voor 78,40 dollar een kamer kregen met een King bed, magnetron, koelkast en airco. In de receptie was het dikkige zoontje van de eigenares met lego aan het spelen. Een continental breakfast was inbegrepen en kon je 24 uur per dag halen in de zogenaamde Vending Room. Helaas bleken daar alleen wat zoete koeken te liggen en een beetje fruit. IJs voor de koelbox mocht je zoveel pakken als je wilde.

Net als ik wilde W. ook nog wel naar het Scotsbluff National Monument, dat vlakbij was, dus reden we hier om 16.15 uur naar toe, in de verwachting dat het om 17.00 uur wel gesloten zou zijn. Tot onze verrassing bleek zowel de weg naar boven als het Visitor Center pas om 19.00 uur te sluiten. We bekeken eerst wat info rond de Oregon Trail om dan naar boven te rijden. W. bekeek het uitzicht met zijn verrekijker, maar liep niet mee naar de uitkijkpunten, omdat hij last had van voeten en benen. Ik liep eerst het pad naar rechts, met veel zonnebloemen, waar ik een blik op de weg naar beneden en het Visitor Center. Dan naar links, een stukje van 0,8 mijl met uitzicht op de omgeving daar.

Weer beneden liepen we naar de huifkarren, onder het Monument. 

Daarna zagen we nog een interessante film met mooie muziek in het Visitor Center, over de Bluffs en de Oregon Trail.  Morgen zou het hier al om 6 uur open zijn, omdat er luchtballonnen over zouden komen, vanuit Winchester.  Zullen we gaan kijken? Nee, het zal wel erg druk zijn en de kans dat we ze ook echt zien overkomen is klein, dus blijven we maar lekker in ons bedje.

We zochten met behulp van Garmin de Chinees op die we op de folder van het motel hadden zien staan en hadden daar voor weinig geld een heerlijk maal! W. kip curry en ik kip met honing en walnoten, heerlijk krokant en zeer waarschijnlijk glutenvrij, ik heb er in elk geval geen last van gehad. De thee was hier maar $ 0,50.

Om 19.30 uur waren we terug op de kamer, waar we de batterij weer aan de lader hingen, foto’s op de laptop zetten en ik aan mijn verslag schreef terwijl W. lag te lezen, onder het genot van een klassiek muziekje.    

Old fall Ridge Road en Trail Ridge Road

Donderdag 3/9/2015

De dag begon en eindigde prachtig, met veel zon, maar vanaf 13.00 uur begon het te regenen, eerst een beetje, later stevig!

Ik stapte om 7 uur uit bed en W. een uurtje later. Hij kwam vermoeid en een beetje duizelig uit douche, toch al last van de hoogte? Even later ging het gelukkig weer beter. We lepelden verschillende yoghurtjes op de stoelen op ons terrasje en ik at nog een in de magnetron gestopte burrito uit de glutenvrije diepvrieskast van Walmart.

Om 9.15 uur stapten we in de auto om de Trail Ridge Road (TRR) te gaan rijden. We begonnen echter met de Old Fall Ridge Road, een weg die ook uitkwam bij het Alpine Visitor Center. Deze weg was de eerste 2 mijl verhard en werd daarna een dirtroad (eenrichting) met veel bochten en 1200m. stijging, dat voelden we alletwee wel!Het was een mooie weg door de bossen, maar ik had het me toch wat anders voorgesteld, er was niet heel veel te zien.  

Op de Old Fall Ridge Road, met onze gehuurde Jeep Patriot

Zicht richting Alpine VC (net niet op deze foto aan rechterkant)

Zicht vanaf Alpine VC

Bij het Alpine VC neusden we rond en daarna vervolgden we onze weg over de TRR r. de plaats Grand Lake. De parkeerplaats bij de Dude Ranch was gesloten vanwege festiviteiten van het 100 jarig bestaan van dit Park. Even verderop was Beaver Ponds, hier genoten we van een picknick met uitzicht op het water, zonder bevers te zien. Ook was er tijd om even te lezen. De eerste druppels vielen, maar we hielden het droog.

Om uur of 1 stapten we in de auto en meteen begon het te plenzen. Dit hield niet meer op tot een uur of 4 en hierdoor en door de mist op de terugweg hebben we helaas veel moois gemist. Eerst reden we naar een ander VC, 2 mijl voor Grand Lake. We zagen een mooie film, die wel ietwat belerend overkwam, zo van dat je een ander mens zou zijn als je uit het Park kwam. Omdat we nu toch vlak bij Grand Lake waren, reden we hier even doorheen, maar er was geen lol aan in de plenzende regen, dus begonnen we maar aan de (lange) terugweg. Bij de diverse uitkijkpunten was weinig te zien, dus behalve voor een plas zijn we niet uitgestapt. Erg jammer, maar zo gaat dat.

Bighorn schaap

Wapitihert (Elk)

Onderweg zagen we vanuit de auto wel een eland (Moose), diverse Wapiti’s en een paar Bighornschapen. Van de eland kon ik helaas onder het rijden geen foto maken en we konden hier niet stoppen. Omdat het droger werd reden we nog even richting Beaver Meadows, waar een aantal auto’s langs de kant stonden en we inderdaad weer een aantal Wapiti’s spotten, die de weg hier overstaken!

Terug op de kamer bleken er geen theezakjes meer te zijn, voor het ontbijt morgen, dus haalden we die bij het kantoor en vroegen meteen wat ze ons konden aanbevelen om te gaan eten. Even later gingen we op weg naar Daves Smokehouse, waar de parkeerplaats al zo goed als vol was en het zo druk was dat we 45 min. moesten wachten op een tafeltje, zoals al was voorspeld. Er was een Nederlands stel waar W. een praatje mee had aangeknoopt, terwijl ik buiten op een bankje zat. Ik nam een steak met frites en pittige appeltjes als bijgerecht. Wout had deep fried steak. Het maisbrood bevatte ook tarwemeel, dus had ik gevraagd om dat weg te laten, waarop W. het erbij kreeg. Helaas voor hem vond hij het niet zo lekker. Er stonden een stuk of 3 televisies aan, maar desondanks was het een leuke, sfeervolle tent en het eten was heerlijk!

Op de kamer schreef ik aan mijn verslag, onder het inspirerende geluid van een snurkende echtgenoot in de luie stoel! Tegen 22.00 uur lagen we op bed, verslag up to date, ondanks de pijnlijk harde zit op de stoel. 

Nederland en Estes Park

Woensdag 2/9/2015

W. had een slaappil genomen en werd om een uur of zeven wakker. Ik eerst om 2 uur en later om 5 uur, toen kon ik echt niet meer slapen. Half 7 eruit gegaan, troubles met de douche, koffers maar vast gaan uitpakken en inhoud gesorteerd en op het extra bed gelegd, zodat W. later kon inpakken. W. liet zien hoe er water uit de douche kwam - gewoon harder aan de knop trekken - en nadat we alle twee lekker opgefrist waren gingen we ontbijten. Dat stelde niet heel veel voor, maar er waren yoghurtjes en fruitsla. W. nam iets van brood, maar er was alleen zoet beleg. Twee bananen gingen mee voor onderweg.

Eerst maar naar de Walmart in Lafayette, koelbox gescoord, een echte dit keer ($15). Cola, water en fris en salades voor de picknick. Ook voor ’t eerst een grote zak ijs gekocht, dat ging net in deze box. Dan naar Boulder gereden (dam) en verder naar het plaatsje Nederland. Leuk om even rond te kijken en wat foto’s te maken. 

Vervolgens reden we de Peak to Peak Scenic Byway. Het was een lekker temperatuurtje en een mooie weg. We picknickten onder het oog van een  nieuwsgierig eekhoorntje met salades, Cola en Mountain Dew, de light versies voor ons natuurlijk.

Verderop langs de weg was het kerkje waar ik al naar uitgekeken had, omdat ik het was tegengekomen in een reisverslag, maar dat stelde niet heel veel voor. Ja, de paus was er geweest! 

Door naar Estes Park, waar we doorheen reden en even ook een blik wierpen op het historische Stanly hotel (van de Shining). Het was pas een uurtje of twee, dus we reden ons motel voor 2 nachten voorbij, aten een ijsje bij het Fall River Visitor Center en kochten bij de ingang van  RMNP een parkpas ($80). We keken even bij Sheep Lakes, maar er was geen Elk of ander beest te zien. Door naar Bear Lake over een mooie weg, waar we op de parkeerplaats een plekje vonden niet al te ver van waar we naar Bear Lake konden lopen, W. had erg zere voeten. Om het meer heen lopen was dus helaas ook geen optie, al was de wandeling vlak en slechts iets van een mijl. Heel even voelden en zagen we, op het water, paar druppels regen.

Sheep Lakes

We reden terug en wilden kijken bij de Elk viewing, waar de Wapitiherten vaak te zien zijn, maar het was 5 uur geweest en de ranger ging net afsluiten. Erg jammer, want we zagen dat de Elk vlakbij het hek stonden dat was geplaatst om grotere dieren uit deze regio te houden, vanwege herstel beplanting etc.

Om een uur of 6 checkten we in bij Riverview Pines. We hadden kamer nr. 34 op de begane grond, met uitzicht op een grasveldje en de rivier. Twee queens, tafel en 2 stoelen, ijskast en microwave. 

Om half 7 reden we naar een restaurant, wat heel vlakbij bleek te zijn, Nicky’s Steakhouse. Hier hadden we vandaag eigenlijk nog geen zin in en we vonden het best een prijzig restaurant, maar we hadden ook geen puf meer om wat anders te gaan zoeken! Voor mij hadden ze een soort van Griekse giro’s, glutenvrij, met frietjes, ik vond het vlees niet zo heel lekker. W. had een goede burger. Na dit eetfestijn haalden we enkele  boodschappen bij de Safeway en vroegen meteen een klantkaart.

Op de kamer keken we onze email na en er was een bericht van E-bookers, over ons ticket van 1/9. Nu de terugreis nog een keer regelen… Ik schreef een stukje op het forum van AA, maar toen ik aan mijn verslag wilde beginnen droomde ik alleen maar van mijn bed!

Problemen met inchecken!

Dinsdag 1/9/2015

Van huis vertrokken om half 7, geen problemen onderweg en auto ingeleverd bij Valet Holiday Parking Schiphol. Even oversteken naar de vertrekhal en geprobeerd in te checken, wat niet lukte! Net als gisteren thuis (online) werden wij niet herkend!! Ik had daar nog even gechat met E-bookers, maar er werd me verteld dat alles goed in hun systeem stond en dat we het gewoon op Schiphol moesten proberen. We werden nu naar de balie van Delta gestuurd, waar we e.e.a. uitlegden en zij konden uiteindelijk zien dat er een wijziging was gedaan in de boeking op 12/8. We zouden volgens deze gegevens inmiddels vertrokken zijn uit Denver op 16/8!!! Delta Amerika werd gebeld en volgens hen was die wijziging door E-bookers zelf gemaakt. Tja, daar stonden we dan… Gelukkig regelden ze bij Delta een open ticket voor de vlucht van Amsterdam naar Minneapolis, maar we moesten zelf E-bookers bellen om een compleet nieuwe boeking te regelen en zeker het ticket voor Minneapolis naar Amsterdam. Pfff…

Snel naar de bagageafhandeling en daar was het volgende probleem: we hadden dit nooit eerder gehad, maar nu bleek de grote koffer een kilo te zwaar, evenals een stuks handbagage. We hadden alles thuis op de weegschaal gezet, maar die zal dan wel niet helemaal kloppen.
Even aan de kant en geprobeerd iets zwaars eruit te halen en in de andere koffer te stoppen. Nu hadden we er te veel uitgehaald en was de andere koffer weer te zwaar… Inmiddels behoorlijk gestrest! Enfin, na nog wat schuiven werd het eindelijk goedgekeurd en konden we door naar de (vernieuwde) veiligheid check.

Het was nu 9 uur geweest en we zouden kunnen bellen naar E-bookers, maar zo vlak voor het gedoe met de spullen was dat lastig. Het was een lange rij inmiddels. Eindelijk waren we er door en konden we snel verder naar de paspoort controle en kregen vervolgens de bekende vragen (ook nieuw aan Gate E4) waarna we door konden naar onze Gate. Hier moesten we wel meteen bellen, want het was al bijna tijd om te boarden. Nog meer stressen, want we wisten immers niet hoe het dan verder zou gaan aan de overkant van de oceaan. W. kreeg eindelijk E-bookers te pakken, legde alles uit maar werd niet begrepen. Supervisor erbij en die snapte het probleem ook niet, want alles zag er bij hen goed uit!! Vlak voor we aan boord gingen toezegging gekregen dat het goed zou komen, ze zouden iets inspreken op de mobiel, e-mailen kon niet…

Al met al hadden we nog niets gegeten of gedronken, dat hebben we aan boord maar gedaan. We vertrokken een half uurtje te laat, ook dat nog, maar de vlucht verliep verder prima, soms wat bumpy. We werden goed van een natje en droogje voorzien. Mijn glutenvrij eten was nu natuurlijk niet geregeld, maar de kip met spinazie en aardappeltjes was geen probleem. Aan het einde van de vlucht kreeg ik zelfs de maaltijd van een van de stewardessen, kaasjes met druiven en olijven en tomaatjes, artisjok op een stenen bordje en echt bestek, zo lief van haar!

We keken films, ik een documentaire over Vivian Maier, een lang onbekend gebleven kindermeisje, die veel op straat fotografeerde, door sommigen zelfs de grootste fotografische ontdekking van de 21ste eeuw genoemd. Ik had haar bijzondere werk gezien in Foam Fotografiemuseum Amsterdam en vond het erg interessant om nu meer over haar te weten te komen. 

Vivian Maier in Foam

Vivian Maier, zelfportret

Ook zag ik de bekende film Elizabeth nog eens en verder lazen, doezelden en puzzelden we wat. W. had veel last van zijn rug en benen.

We kwamen te laat aan in Minneapolis, ook anderen misten hun connectie omdat het bovendien tergend langzaam ging bij de paspoortcontrole. Eerst was er de self check, maar die was kennelijk nog zo nieuw dat alles fout ging en het bij de beambte alsnog allemaal gedaan moest worden (foto en vingerafdrukken) en het duurde maar en duurde maar en het was benauwd!
Eindelijk konden we door naar de bagage en de balie van Delta, weer een poos wachten natuurlijk, maar daar bleek gelukkig dat er een ticket voor ons was geregeld, al ging dat vliegtuig pas veel later! We konden naar onze Gate, eerst weer de veiligheid check natuurlijk, maar dat ging vlot. Dan nog een uurtje of drie wachten en we konden naar Denver.

Tja, dat hadden we gedacht, maar tijdens het taxiën hoorden we dat het vliegtuig weer terug moest naar de Gate, vanwege een mankement aan de stoel van een bemanningslid! Pas een uur later vertrokken we met veel gebump naar Denver, we zaten drie/drie, ik aan het raam. Beetje gedoezeld, maar niet echt geslapen. Na de landing verlieten we op ons gemak het vliegtuig, het maakte nu toch niets meer uit. Met de trein reden we naar de bagageafhandeling, waar de bagage al was gearriveerd, onze grote groene koffer was de laatste op de band, de kleine koffer was al apart gezet!

Akelei, staatsbloem van Colorado

Eerst naar toilet nu en dan met de bus naar Dollar, waar onze gereserveerde auto gelukkig wel  goed in het system stond. Vanwege de toch wel hoge, extra kosten van $13 per dag besloot W. om mij er maar niet bij te zetten, hij deed mij er toch al geen plezier mee, het zou alleen voor noodgevallen zijn en dan zou ik toch wel rijden. Alle auto’s stonden buiten, het leek erg kleinschalig vergeleken met onze andere ervaringen in Amerika. We waren naar vak Q4 verwezen en daar troffen we vier exact dezelfde Jeeps Patriots aan, slechts verschillend van kleur! Een medewerkster was verkeerd geplaatste auto’s aan het wegrijden, zij adviseerde ons de witte te nemen, want die viel lekker op in de bergen. Thuis zeg ik altijd tegen W. dat het me niet uitmaakt wat voor auto we nemen, als het maar geen grote is en zeker geen witte! Hier vonden we dit allebei een ander verhaal, dus sloegen we het advies niet in de wind en werd het, na inspectie, de witte.

Ons hotel was in Westminster, ongeveer een half uur rijden van het vliegveld. We installeerden de van huis meegenomen Garmin, met een vinkje bij tol vermijden, vanwege een tip op het AAforum. Het was al donker, maar gelukkig niet druk op de weg. Veel industrie, raffinaderijen en zo. Bij La Quinta Inn & Suites kregen we na even wachten een mooie grote kamer, met 2 queens en de bedden bleken heerlijk te liggen. Er was een binnenzwembadje en een fitnessruimte zagen we in de gauwigheid, maar daar zouden we geen gebruik van maken. De kamer was op de begane grond en met een kar haalde we alle bagage naar binnen om die de volgende morgen uit te kunnen sorteren. Het was inmiddels 21 uur geweest, lekker naar bed!

Opnieuw naar Amerika

Begin april 2015 kwam de gedachte aan een nieuwe en misschien wel laatste reis naar Amerika opzetten. We hebben de Oostkust in overweging genomen, omdat we daar in het begin van onze relatie geweest zijn (1982) en we daar mooie herinneringen aan hebben -  ondanks mijn bijna twee weken durende migraine - maar besloten om nu toch de Rockies op te zoeken. Afgelopen jaar waren er ook al vage plannen voor Colorado, maar hebben we gekozen voor een combinatie van Yellowstone en Canada. Nu kan dan (hopelijk) een andere droom in vervulling gaan.

Ik begon het Alles Amerika (AA) forum weer wat vaker te bezoeken en allerlei reisverslagen te lezen. Bij het algemene vragengedeelte vroeg ik of   Salt Lake City als startplek een goede keuze zou zijn, omdat we eigenlijk het liefst rechtstreeks zouden willen vliegen. Zowel Denver als SLC zouden goede opties zijn voor een rondreis, hoewel het weer in september altijd roet in het eten zou kunnen gooien, aangaande de hoger gelegen bergwegen.

Uiteindelijk hebben we er toch voor gekozen om een rondje te maken met Denver als uitgangspunt en de vlucht geboekt, met een tussenstop in Minneapolis. Rechtsreeks vliegen bleek toch wel een heel pak duurder!

Na diverse routes te hebben uitgeschreven, waarbij de grootste vraag was of we links- of rechtsom zouden gaan, heb ik toch besloten eerst naar Estes Park te gaan en vandaar naar Custer, Badlands en verder, ondanks het risico van hoogteziekte. Omdat wij toch niet goed kunnen lopen zal de reis over de bergwegen zich voornamelijk in de auto afspelen. 

Hoewel ik dacht dat we dit keer buiten het hoofdseizoen zouden reizen, geldt dit duidelijk niet voor een groot aantal plekken waar we verblijven, dus heb ik uiteindelijk uit voorzorg toch de meeste overnachtingen van te voren gereserveerd.

Route:

Dag 1 (di 1/9) Amsterdam – Denver, Westminster (La Quinta Inn & Suites, 1 nacht) 36 mijl
Dag 2 (wo 2/9) Denver – Estes Park via Boulder, Nederland, Peak to Peak HW (Riverview Pines, cabin, 2 nachten) 73 mijl, 1 u 54 min.
Dag 3 (do 3/9) Estes Park
Dag 4 (vr. 4/9) Estes Park – Cheyenne - Scotssbluff of Gering, 187 mijl, 3 u. 23 min.
Dag 5 (za 5/9) Scottsbluff – Custer via Alliance (Carhenge) (Chiefmotel, 2 nachten) 195 mijl, 3 u. 30 min.
Dag 6 (zo 6/9) Custer
Dag 7 (ma 7/9) Custer – Wall (Ann’s Motel, 1 nacht geboekt) 94,31 mijl, 1 u. 40 min.
Dag 8 (di 8/9) Wall of ??
Dag 9 (wo 9/9) Wall of ?? – Spearfish (evt. via Badlands), 202 mijl, 4 u. 21 min.
Dag 10 (do 10/9) Spearfish – Sheridan (via Devil’s Tower) 225,63 mijl, 3 u. 43 min.
Dag 11 (vr.11/9) Sheridan – Cody via (Bighorn Canyon, 14 A) 145,39 mijl, 2 u. 54 min.
Dag 12 (za 12/9) Cody – Cooke City (via Chief Mountain 76,40 mijl, 1 u.29 min. en (stuk van) de Beartooth HW en terug, mits open, (140 mijl tot Red L) (Elk Horn Lodge, 2 nachten)
Dag 13 (zo 13/9) Cooke City
Dag 14 (ma 14/9) Cooke City – Jackson (Ranch Inn, 2 nachten) 165,13 mijl, 3 u. 47 min.
Dag 15 (di 15/9) Jackson
Dag 16 (wo 16/9) Jackson – SLC (North Temple Inn, 1 nacht) via 89, Bear Lake en stukje Idaho, 268,97 mijl, 5 uur
Dag 17 (do 17/9) SLC – Torrey via 1-15S en US 50^E, 213,8 mijl, 3 u.30 min.
Dag 18 (vr.18/9) Torrey – (Goblin Valley SP),  Moab (Bowen Motel, 3 nachten) UT 24, 156,13 mijl, 2 u. 51 min.
Dag 19 (za.19/9) Moab
Dag 20 (zo 20/9) Moab
Dag 21 (ma 21/9)Moab – Grand Junction (via UT 128) (Colorado NM) 100 mijl, 2 uur
Dag 22 (di 22/9) Grand Junction – Montrose (B Canyon of the Gun.) 61,66 mijl, 1 u 7 min.
Dag 23 (wo 23/9) Montrose – Durango (Million Dollar HW) 106,14 mijl, 2 u. 11 min. (tot Silverton 59, 3 mijl, 1 u 11 min.)
Dag 24 (do 24/9) Durango - Mesa Verde (Farview Lodge, 1 nacht) 35,87 mijl, 38 min.
Dag 25 (vr.25/9) Mesa Verde – Great Sand Dunes (Great Sand Dunes Lodge, 2 nachten)
212, 88 mijl, 4 uur
Dag 26 (za 26/9) Great Sand Dunes
Dag 27 (zo 27/9) GSD – Aspen (St. Moritz Lodge, 2 nachten) 171,09 mijl, 3 u. 16 min. (of omweg als Independence pas is afgesloten 271, 73 mijl, 5 uur 6 min.)
Dag 28 (ma 28/9) Aspen
Dag 29 (di 29/9) Aspen – Manitou Springs 150,42 mijl, 3 uur 4 min.
Dag 30 (wo 30/9) Manitou Springs – Air Space Chapel – Denver (Quality Inn Center) rechtstreeks 73, 28 mijl, 1 u. 16 min.
Dag 31 (do 1/10) Denver
Dag 32 (vr 2/10) Denver – Amsterdam (Dag 33 za 3/10 aankomst Amsterdam)