Dakota, Deadwood en Spearfish

Woensdag 9/9/2015

Vandaag staat het Dakota Air and Space Museum op het programma.
Na het eenvoudige ontbijt op onze kamer het e-ticket geprint bij Ann en ondertussen gevraagd wat er het eerst was, de silo’s of het motel. En wat zat er eigenlijk in die silo’s? Het antwoord liet  zich niet moeilijk raden… Het motel was er het eerst (ze hadden het niet tegen kunnen houden) en er zat natuurlijk graan in de silo’s! 

Ann's Motel, uniek gelegen

We babbelden nog een poosje met Ann, die vertelde dat ze eigenlijk al met pensioen zou zijn, maar dat ze haar werk nog veel te leuk vond! De dochter van Ann was Head Postmaster in Wall, vlak bij het motel en in Main Street en ze zei dat haar dochter het wel leuk zou vinden dat we helemaal naar Quin waren gereden, omdat er volgens onze gps geen postkantoor in Wall zou zijn.

Om 9.15 uur reden we naar het South Dakota Air and Space Museum, 42 mijl verderop. Gratis toegang en lekker kleinschalig! Vrij uniek toch dat je je auto parkeert en zo het terrein op kunt wandelen. W. had het helemaal naar zijn zin, hij zag voor de eerste keer een B1B bommenwerper, waarvan er nog maar twee van in totaal zijn. Je kon ook nog een tour maken naar het Missile museum op Ellsworth Airforth Base, maar dat hebben we niet gedaan.

South Dakota Air and Space Museum

B1B bommenwerper

 Via Rapid City en US 44 West reden we vervolgens naar de Junction met US HW 385, ook weer een prachtige weg door de Black Hills! Het liep tegen twaalven en we wilden ergens lunchen, gelukkig vonden we even later een afslag naar Roubaix Lake, waar behalve een camping ook picknickplekken waren in het bos. Het meer vonden we later pas. Helaas zagen we door de ongelukkige hoek van waaruit we kwamen de grote stenen over het hoofd, die op een rijtje voor het plekje lagen dat we hadden uitgezocht… W. reed er pardoes over één heen en dat ging gepaard met een hoop lawaai, we schrokken ons rot. Even onder de auto gekeken, maar er leek niets aan de hand, deze 4x4 Jeep kon gelukkig wel wat hebben!

We dekten de tafel en belegden die met toastjes met diverse (smeer) kaasjes en tomaatjes, lekker. Er was o.a. een kaassoort die ik had uitgekozen, met pecan en honing, echt spekkie naar mijn bekkie;-) Boek erbij en even lezen, ik maakte alvast wat aantekeningen voor het verslag en liep daarna naar de pittoilet, dat heel schoon was! Je kon bij deze picknickplekken zelfs drinkwater tappen, al stond er wel bij dat je hier niet je haren mocht wassen, of je vissen schoonmaken!

Deadwood in oud treinstation

We reden verder naar Deadwood en stopten daar om een ijsje te eten. We liepen ook het oude treinstation binnen, waar nu het toeristenbureau gevestigd was. Veel informatie, leuk om nog wat over Deadwood te lezen en te zien. Klein rondje gewandeld, niet verder de hoofdstraat ingegaan maar weer doorgereden. Het volgende doel was Spearfish, waar ik wilde overnachten. We reden door Spearfish Scenic Canyon, waar ik me meer van had voorgesteld. G. wilde ons natuurlijk naar de snelweg sturen, maar we lieten ons niet tegenhouden. 

Beeldenpark

Even na de pas zagen we opeens een groot beeld van een president. Het bleek het beeldenpark te zijn waar ik via het AA forum al eens over had gehoord, het zou jammer genoeg gesloten zijn. De beelden waren te koop!

We maakten nog een stop bij een dam en even later bij een waterval, maar als je er zoals wij al zoveel gezien hebt, was deze kleine waterval voor ons de stop eigenlijk niet waard. Om ongeveer half 5 arriveerden we in Spearfish en vonden een kamer in Bell’s Motor Inn, met twee Queens, voor 76 dollar, Voor één bed zouden we slechts 60 dollar kwijt geweest.

Het was vandaag de hele dag bewolkt, met af en toe zon en ca. 22 gr. Spearfish zag er uit als een prettig groen stadje om te wonen, tenminste het stukje dat wij ervan zagen. Op weg naar het restaurant zagen we steeds dezelfde auto’s voorbijkomen, dat bleken Thunderbirds te zijn, in allemaal verschillende kleuren. Zeker ergens een bijeenkomst. We aten ons buikje rond bij Applebees.

Chapel in the Hills en Badlands

Maandag 7/9/2015

Weer laat wakker, verdorie! W. ging nu bij daglicht op zoek naar de sleutel, zag hem liggen in de auto en kon er gelukkig net bij.

Koffie gezet, die niet erg lekker was, boeltje weer gepakt en naar Wranglers gereden voor een echt ontbijt! Gisteren hadden we onze zondagse eieren gemist, dus dat haalden we nu dubbel en dwars in. Ik met Fiesta, een omelet met ham en Jalopenapepers en Hash Brown’s en W. ook iets van twee eieren, precies goed, en wafel toe! De koffie was hier prima.

Pas tegen half 11 de weg weer op, om de Needles HW te gaan rijden. Opnieuw lekker weertje, graad of 22, zon. Wederom schitterende weg door bossen, rotsen, uitzichten, smalle en nog smallere tunnels en de Eye of the Needle. Langs Sylvaine Lake, korte stop en door via Hill City, waar we ook kort halt hielden voor een ijsje in een ijssalon, houten beelden en een beeldhouwer met een kettingzaag. Dan over de Us 44, met net voor Rapid City van alles te beleven, aan de borden te zien. 

Chapel in the Hills

We maakten een omweg dwars door Rapid City om de Chapel in the Hills te bezoeken, een verrassing voor W. want ik wist wat er kwam: De exacte replica van de Borgund Stafkirke in Noorwegen, gemaakt in 1969, compleet met kloktoren! Het was het waard. De gastvrouw van het Visitor Center, dat gevestigd was in een Stabbur (huis met grasdak) was blij verrast om te horen dat we de echte kerk in Noorwegen hadden gezien en ze vroeg ons na bezichtiging te vertellen of de gebouwen naar onze mening goed overeen kwamen. Wij vonden van wel! De geur van de originele Stafkirke was natuurlijk niet te evenaren, grappig was het allemaal wel. Er was ook een klein museumpje.  

Vervolgens gingen we op weg naar Interior, na Rapid City een erg stille weg, met heel sporadisch een tegenligger. Het was een behoorlijk lang stuk, maar fijn om te rijden, scenic ook, zeker de buurt van Interior. We stopten bij het bord van Badland NP en ook even bij een zijpad, waar we een bord zagen met waarschuwingen voor ziektes. W. dacht aan een aantal houten bruggetjes langs de weg te zien dat er ooit een spoor had gelopen.

Bij Interior reden we het park in en wat we hier kregen was een geweldig mooie weg, met heel veel stops en uitzichtpunten, mooi licht aan het eind van de middag, begin van de avond en pronghorns (dacht ik) langs de weg.

Badland NP

Pronghorn, als ik het goed heb

Nog een Pronghorn

Licht aan het einde van de middag

Andere bezoekers

Ik kon er geen genoeg van krijgen, maar het werd al laat en we moesten ook nog ergens eten. Gelukkig had ik al een motel geboekt (Ann’s motel) en om een uur of zeven waren we in Wall en vonden het motel al snel. We hadden een goede deal, zei Ann, want sinds deze avond hoefden we slechts 55 dollar te betalen voor 2 queen bedden. Ik had een 1 queen room gereserveerd voor iets van 75 dollar. Dat was mooi meegenomen!

Koffers naar de kamer gebracht, die fijn weer op de begane grond was en daarna bij het Red Rock restaurant lang moeten wachten, chaotische toestanden omdat een restaurant in de buurt was uitgevallen, maar uiteindelijk bijzonder lekker gegeten. Cheesy sticks met garlic vooraf, maar dat bleek toch brood te zijn en dat nam W. van me over. Ik kreeg zijn salad bar, die ik met hem deelde. W. at daarna een zgn. broasted chicken die verrukkelijk was volgens hem en ik twee taco’s. Nog een Coors bier (aluminium fles) voor W. en voor mij glas Zinfandel, die heerlijk zacht en fruitig smaakte, als witte wijn op de kaart stond, maar rosé van kleur was.

Tegen 21.00 uur terug op de kamer, noodzakelijk zaken gedaan en aan het verslag gewerkt, terwijl W. lag te lezen. Het was al snel 23.00 uur, ik nam nog even mijn foto’s door en sukkelde na nog een pagina of wat gelezen te hebben snel in slaap.